In april 2002 publiceerde ik op dit webblog mijn eerste item. Ik was net begonnen als wethouder in Amsterdam Oud-West en wilde dat het voor mensen transparant was wat hun gekozen bestuurder deed. Facebook, Twitter of Wordpress bestonden nog niet maar met wat simpele hulpmiddelen had ik mijn eigen site gebouwd en kon ik aan de slag. Jarenlang blogde ik dagelijks over van alles wat ik meemaakte, over ambities, dilemma's, successen, verwondering, frustraties of mislukkingen.
Meestal schreef ik 's avonds laat, als ik na een lange dag hard werken mijn email had bijgewerkt. Soms 's ochtends in alle vroegte terwijl ik mijn dag voorbereidde. Altijd probeerde ik via mijn site de mensen te bereiken, reacties uit te lokken en discussies op gang te brengen. Dat heeft me veel gebracht, voornamelijk in positieve zin, maar soms natuurlijk ook de nodige spam of ordinaire scheldreacties. Ik heb dat altijd voor lief genomen, want ik geloof in transparantie en in openbaarheid.
Tegen alle mensen die de afgelopen jaren via deze site hebben gereageerd zeg ik: Bedankt! Jullie hebben me gevoed met signalen, suggesties en argumenten. Vaak positief, soms gefrustreerd of verwonderd, maar altijd in het openbaar, zoals ik blogde. Ik heb die reacties gekoesterd en gewaardeerd, ook de reacties waar ik het niet mee eens was. Besluiten worden beter als je er met elkaar in openbaarheid over discussieert, op zo'n manier dat iedereen eraan mee kan doen.
Sommige mensen vonden die discussies in het openbaar lastig. Ik heb me daar nooit door laten weerhouden en zal dat niet doen. Draagvlak en transparantie gaan hand in hand. Amsterdam wordt gemaakt door ons allemaal en niet alleen door een handjevol politici. Ruim tien jaar na de start van mijn blog ben ik daar nog meer van overtuigd dan destijds.
Internet is ondertussen helemaal ingeburgerd en uitgegroeid tot misschien wel het krachtigste van alle bestaande instrumenten om via transparantie onze democratie te waarborgen en te versterken. Ik zal er volop gebruik van blijven maken. Niet meer via dit blog, maar via andere kanalen, zoals twitter (
wtoonk) en facebook (
wernertoonk). Ik hoop je daar snel weer te zien.
Bedankt & tot ziens!
P.S.. Reageren kan op
facebook.
Het college van B&W wil een nieuw financieel systeem invoeren, omdat er op dit moment met te veel verschillende financiële systemen gewerkt wordt en dat levert te veel problemen op. Zoveel dat Amsterdam naar oordeel van de gemeentelijke accountant bijvoorbeeld niet in control is. Wij willen dat er verantwoord met het gemeenschapsgeld wordt om gegaan en dat kan alleen met een goed financieel systeem waar de administratie van de gehele gemeente in kan. Ik ben dus een groot voorstander van één financieel systeem. Vraag is wel wat dat mag kosten.
Het college stelt voor om hiervoor 11 miljoen euro uit te trekken en vervolgens 3,5 miljoen euro per jaar. Dat is veel geld en dat zouden we natuurlijk liever uitgeven aan andere doeleinden. Wat nog ontbreekt is de vraag of dit een reëel bedrag is. Ik heb het college gevraagd om ons te laten weten hoe zich dit verhoudt ten opzichte van wat andere (semi)overheden hieraan uitgeven. Tot op heden kan het college deze vraag helaas niet beantwoorden.
Ik vind het van belang dat we hier helderheid over hebben voordat we een besluit nemen om te investeren, want ik herinner me bijvoorbeeld nog goed de discussie rondom het gemeentelijke personeelssysteem. Amsterdam bleek daaraan per medewerker het drievoudige kwijt van wat een gemiddeld ziekenhuis betaalde. Wat mij betreft is het dus een hele goede zaak dat we investeren in een nieuw financieel systeem, om in Amsterdam
#ordeopzaken te stellen, maar wel tegen een verantwoorde prijs. Ik reken erop dat het college voor de komende raadsvergadering hier duidelijkheid over geeft.
Volgende week spreekt de gemeenteraad over het afhandelen van bezwaarschriften tegen de WOZ beschikkingen.
Eerder stelde ik hierover drie keer schriftelijke vragen aan het college, omdat ik signalen kreeg dat Amsterdam bezwaren veel te langzaam én onzorgvuldig afhandelt.. Op basis van de antwoorden kreeg ik niet het idee dat de verantwoordelijk wethouder de problemen serieus nam of er echt werk van ging maken.
Ik was dan ook blij dat de ombudsman dit voorjaar aangaf dat het inderdaad niet op orde is. Verder verwacht ik deze week een rapport van de Amsterdamse rekenkamer over dit onderwerp met dezelfde conclusies, want het is nu eenmaal niet op orde. Ik reken erop dat verantwoordelijk wethouder Asscher volgende week onomwonden zal toezeggen de boel op orde te maken. Fijn!
Daarnaast wil ik dat Amsterdam een extra stap zet en zorgt voor minder bezwaarschriften. Dat kan door het proces te hervormen. Als we Amsterdammers bijvoorbeeld vooraf veel beter informeren, krijgen we minder bezwaarschriften. Dat levert voldoende tijd op om de bezwaren die wel binnenkomen zorgvuldig en voortvarend af te handelen. Daarmee besparen we veel ergernissen en veel belastinggeld. Een win-win situatie die in andere gemeenten al in de praktijk wordt gebracht. Zo werkt de gemeente Borne bijvoorbeeld al met digitale voormeldingen en krijgen eigenaren desgewenst op voorhand meer informatie over de voorgenomen waardebeschikking en de mogelijkheid om hun pand daadwerkelijk te laten zien aan de gemeente. Ik reken erop dat hiervoor in de gemeenteraad een meerderheid te vinden is.
Onder de naam @leesbaar twittert een Amsterdammer regelmatig over het Amsterdamse onderwijs. In heldere bewoording geeft hij aan wat er mis is en wie volgens hem verantwoordelijk is voor de slechte kwaliteit van het onderwijs en de gebouwen in Amsterdam: de PvdA. Opvallend want ik ken de PvdA juist als een partij die zich net als de VVD inzet voor goed onderwijs en goede schoolgebouwen. Vaak trekken we daarbij ook gezamenlijk op.
@Leesbaar denkt daar anders over. Zo schrijft hij onder meer "
De gemeente en de PvdA wethouders droegen alle verantwoordelijkheid voor het vervuilen en verwaarlozen van scholen." Dan gaat het over #asbest en #luchtkwaliteit in de schoolgebouwen. En gisteren suggereerde @leesbaar naar onderwijswoordvoerder van de PvdA dat het tijd is om
aangifte te doen wegens het ziek maken van kinderen. Dat is een vergaande stap en daar worden de kinderen die het betreft natuurlijk niet beter van.
Wel vind ik dat @leesbaar een punt heeft als het gaat om bezien hoe het nu komt dat de situatie is zoals 'ie is. Als algemeen bekend was dat asbest schadelijk was, hoe kan het dan dat het jaren later nog in opdracht van de gemeente in schoolgebouwen gebruikt werd? En hoe kan het dat de kwaliteit van het onderwijs in Amsterdam al die jaren zo erbarmelijk is en dat er nu veel gemeenschapsgeld in geïnvesteerd moet worden? Dat zijn vragen waarop ik als woordvoerder onderwijs ook wel het antwoord op zou willen. Om dat boven tafel te krijgen zijn er vaste betere manier dan het doen van aangifte.
Vandaag discussieert de Amsterdamse gemeenteraad over de Kadernota 2013 en de door de ingediende wijzigingsvoorstellen. Zie ook wat ik hier
eerder over schreef.
Een jaarlijks terugkerend element bij deze wijzigingsvoorstellen is hoe het betaald gaat worden. Dit jaar hebben de coalitiepartijen daarvoor noodgedwongen weer een konijn uit de hoge hoed getoverd: via een technische kasschuif kunnen we daardoor nu al geld uitgeven dat er feitelijk pas in 2015 is. Dat verdient natuurlijk geen schoonheidsprijs, maar op het totaal van de omvang van de begroting is dit goed te overzien. Zeker als je bedenkt dat Amsterdam in allerlei potten nog vele miljoenen euro's heeft zitten en we op deze manier voorgestelde bezuinigingen over het basale beheer van de straat en de verlichting terug kunnen draaien.
Ik vind de jaarlijks terugkerende discussie over hoe we die paar wijzigingen willen betalen overige vrij irrelevant. Als raad moeten we juist met elkaar de discussie voeren over wat we wel willen, wat niet meer en wat minder en waar we het geld meer, minder of niet aan uit willen geven in plaats van te verzanden in technische discussies
Het is aan het college om die inhoudelijke politieke discussie te faciliteren door goede voorstellen te doen. Om die technische discussie voortaan te voorkomen is mijn praktische voorstel dat het college volgend jaar gewoon 20 miljoen euro ruimte laat voor de raad om zelfstandig over te kunnen beslissen. Dan is de dekking al geregeld en kunnen de gemeenteraadsleden zich bezighouden met de inhoud in plaats van te debatteren over de financiële degelijkheid en de achterliggende techniek.
Ieder jaar beslist de gemeenteraad van Amsterdam over wat we doen met zo'n 6 miljard euro. In het voorjaar leggen we op hoofdlijnen vast wat we volgend jaar meer, minder of helemaal niet meer willen doen. Het document waarin we die keuzes vastleggen is de Kadernota en de discussie voeren we aan de hand van een afgewogen voorstel van het college van B&W.
Hoe goed de voorstellen van het college ook zijn, er zijn altijd wel fracties die iets meer van het een of ander willen. En als een fractie iets wil of krijgt, dan wil een andere fractie natuurlijk ook wat. En zo komen er allerlei initiatieven om het voorstel dat het college doet aan te passen. Dit jaar liggen er zo'n 80 voorstellen. Het merendeel daarvan gaat over zaken die we verder uitgewerkt willen hebben en slechts een beperkt aantal voorstellen heeft financiële consequenties.
80 voorstellen lijkt op het eerste gezicht overigens veel, maar is goed te overzien als je het in het juiste perspectief plaatst. 80 voorstellen van 45 raadsleden (1:2), 80 gewenste wijzigingen op een nota van 700 pagina's (1:9) en 80 voorstellen om in totaal zo'n 15 miljoen te wijzigen op 6 miljard (1:400). Dat wat de raad dus verandert is zeer beperkt, maar het zijn kennelijk wel die zaken die de Amsterdamse volksvertegenwoordigers van belang vinden – want anders kwamen ze niet met de voorstellen.
Morgen hebben we een lange sessie met de gemeenteraad om het over deze voorstellen te hebben. Tot op het moment van stemming zal in de wandelgangen en de kamers die aan die ging liggen nog druk overlegd worden.
Vanmorgen een mooi artikel over Raet in De Volkskrant, marktleider op het terrein van HR-software in Nederland. Steeds meer mensen krijgen hun loonstrook niet op papier maar gewoon digitaal want dat is veel goedkoper. Het volledig digitaliseren van de personeelsdossiers levert een besparing op van zo'n 300 tot 350 euro per medewerker. Voor 14.000 medewerkers betekent dit ruim 4,5 miljoen euro.
In Amsterdam zijn er met de instelling van het servicehuis personeel al stappen gezet die kant op. En met een liberale wethouder op P&O en een op ICT moet het lukken om ook die loonstrook snel te digitaliseren. Ik zal eens vragen of ze daar al een concrete datum voor is. Zoals de Volkskrant schrijft: De moderne werknemer beziet de wereld nu eenmaal via zijn browser.
1 reactie
Nog niet zo heel lang geleden liep Amsterdam voorop bij het aansluiten van woningen op glasvezel. Ondertussen zijn we echter ruimschoots voorbijgestreefd door Deventer. In deze mooie provinciestad aan de IJssel zijn alle woningen al op lichtsnelheid verbonden met het Internet maar hier langs de Amstel wil het niet vlotten. Dat past niet bij het Amsterdam dat ik nastreef.
Daarom heb ik VVD-wethouder Eric Wiebes gevraagd welke mogelijkheden de gemeenteraad heeft om de uitrol van glas in Amsterdam te verstellen. Het lijkt er nu op dat Amsterdammers die graag een glasvezel aansluiting willen en bereid zijn ervoor te betalen de dupe zijn van de gemeentelijke strategie en de wens om alle woningen aan te sluiten. Ook de woningen waar nog geen vraag is. Ik begrijp zelfs dat er Amsterdammers zijn die van Reggefiber te horen krijgen dat ze in een buitengebied wonen en daarom niet aangesloten (kunnen) worden op glasvezel. Dat moet echt anders.
Mijn doel is om ervoor te zorgen dat Amsterdammers die glasvezel willen en ervoor willen betalen zo snel mogelijk aangesloten worden in plaats van dat ze njet te horen krijgen. Ik kijk uit naar het gesprek met Wiebes om gezamenlijk te bezien welke strategische keuzes we eventueel moeten heroverwegen om dat te realiseren en of we eventuele praktische beperkingen moeten oplossen om ervoor te zorgen dat de aanleg veel sneller gaat.
Om te kunnen volgen hoe het gaat, pleit ik ervoor dat we op Amsterdam.nl prominent een actuele teller plaatsen die aangeeft hoeveel woningen er aangesloten zijn en hoeveel er nog aangesloten moeten worden inclusief een zo realistisch mogelijke tijdsplanning. Verder stuur ik vandaag zelf een mail naar Reggefiber om te bezien of ik het in mijn eigen buurt wellicht voor elkaar krijg via een bewonersinitiatief.
Kijk hier voor meer informatie. Wie helpt mee?
Bij de supermarkt staan de blikjes energy drank voor 29 cent tussen de frisdranken. Roze naar kauwgom smakend en boordevol suiker en cafeïne. Kinderen krijgen het al op zeer jonge leeftijd van hun ouders of kopen het zelf. Ze slapen er slecht van en de leerprestaties nemen af. Over dit fenomeen en de rol van de overheid hierbij sprak ik op het politieke café van de VVD Amsterdam met Martientje Kuitenbrouwer, stadsdeelvoorzitter voor de PvdA in West.
Kuitenbrouwer verdient complimenten en respect voor het feit dat ze dit wil aanpakken! Want als blijkt dat kinderen op grote schaal aan de energydrankjes zitten, dan is het zaak dat daar wat aan gedaan wordt. De manier waarop de PvdA-er het wil doen mag van mij liberaler. Die drankjes hoeven niet verboden te worden, en net zo min als bier of wijn hoeven ze uit de supermarkt te verdwijnen. Dat is echt te betuttelend.
Wel is er wat te doen aan voorlichting. De grote letters ENERGY op zo'n blikje geven al snel het idee geven dat het gezond zou zijn. Ondernemers die hier geld aan verdienen hebben hierbij hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen om kinderen tegen deze producten te beschermen, ook als dat ten koste gaat van hun eigen omzet. Ik pleit ervoor om producenten en winkeliers ouders en hun kinderen gericht te laten voorlichten over hun producten, want dat lijkt hier hard nodig.
Net als bij die mevrouw die gehoord had dat nootjes gezond zijn. Dagelijks vulde ze haar dieet aan met een zakje borrelnootjes. Maar u raadt het al, in plaats van dat er pondjes af gingen kwamen er kilo's bij. Totdat iemand haar vertelde dat nootjes wel gezond zijn, maar borrelnootjes niet.
Voorlichting dus en geen verbod. En niet door de overheid, maar door de ondernemers. Waarom zou de belastingbetaler immers moeten opdraaien voor de kosten van zo'n campagne. Bovendien kunnen ondernemers zo'n communicatiecampagne veel effectiever en goedkoper dan de overheid.
Leerlingen leren het al op de middelbare school: aandelen verkopen en vervolgens de opbrengst consumeren is onverstandig. Dat biedt zeker op de lange termijn geen perspectief. Toch is dit wél wat het college van B&W in Amsterdam voorstelt: 42,6 miljoen euro inzetten van de opbrengst van de verkochte Nuon aandelen om daarmee in 2013 de begroting sluitend te maken. Het college wilt het geld onder andere uitgeven aan Stadstoezicht (6,1 mln), hervormingen jeugdbeleid (3,6 mln), hervormingen armoedebeleid (2,2 mln) en aan de Kaderwet prostitutie. Geïnteresseerden kunnen een beknopte toelichting vinden op de voorstellen staat op pagina 50 van de
Kadernota 2013.
Het college lijkt van mening dat Amsterdam op dit moment in zo'n crisissituatie verkeert dat dit te rechtvaardigen is. Maar is dat nu zo? Dat is naar mijn idee de meest relevante vraag die de kadernota van B&W oproept en die de komende maand in diverse debatten en discussies beantwoord moet worden. Ik ben er nog lang niet van overtuigd dat dit de beste oplossing is en zal als woordvoerder financiën van de VVD Amsterdam de komende tijd bezien of dit te verantwoorden is en welke andere mogelijkheden er zijn om de begroting sluitend te maken.
Afgelopen weekend heb ik me verdiept in de Kadernota 2013 die het college vorige week presenteerde. Op hoofdlijnen gaf ik aan me te kunnen vinden in de keuzes voor de besparingen en respect te hebben voor onze bestuurders. Een nadere bestudering levert op dat er ook de nodige onzin staat in de kadernota. Ik snap natuurlijk dat dat een stevige bewering is, waar niet iedere betrokkene blij mee is. Ik baal er ook van.
Ter illustratie een citaat van pagina 17. "De instroom van nieuwe arbeidskrachten blijft in Nederland substantieel achter bij de uitstroom: in 2015 hebben 775.000 personen de arbeidsmarkt verlaten en zijn er 420.000 mensen toegetreden. Deze verkrapping zal het steeds lastiger maken personeel te vinden, ook in Amsterdam." Een bronvermelding staat er niet bij, maar die is wellicht elders in het dikke document te vinden. [Update 22/5: Een betrokken ambtenaar wijst me via Twitter op de link naar
de bron, het strategische personeelsplan.]
Opvallend is dat het college hier een conclusie trekt die op basis van deze gegevens totaal niet te trekken is. Een ook niet op basis van de bron die via Twitter werd gedeeld. Er wordt hier een twijfelachtige relatie gelegd tussen de verkrapping aan de aanbodzijde van de arbeidsmarkt (mensen die willen werken) in Nederland en het vinden van personeel in Amsterdam. Het zou maar zo kunnen dat die verkrapping zich voordoet op het platteland en dat er minder mensen in de provincie willen wonen en werken en juist meer in Amsterdam.
Bovendien is minstens zo relevant wat de vraagzijde doet. Hoeveel banen zijn er in 2015? Stel nu eens dat dat aantal fors afneemt, het is immers crisistijd, dan zou het in 2015 juist veel makkelijker kunnen worden om personeel te vinden.
Ik vind zo'n bewering dus klinkklare onzin. En ik vind het jammer dat dit soort teksten in het document staat, want dat gaat ten koste van waar het werkelijk over zou moeten gaan: waar willen we volgend jaar – en de jaren erop – ons geld aan uitgeven en waar vinden we dat we moeten besparen? Vanmiddag discussieert de VVD-fractie over de voorstellen van het college en later deze week komen we met een inhoudelijk verhaal naar buiten.
5 reacties
Vandaag discussieerde een deel van de gemeenteraad over de Jaarrekening 2012. In dit document legt het College van B&W verantwoording af over wat er het afgelopen jaar gedaan is, of dat in lijn is met datgene wat we ons voorgenomen hebben, welke kosten daarvoor gemaakt zijn en hoe en waarom dat afwijkt van wat er begroot is.
Daar zou het document althans over moeten gaan. In de praktijk ontbreekt helaas nog te vaak de verklaring waarom er meer of minder is uitgegeven dan begroot én een conclusie over de mate waarin de doelen bereikt zijn. Bij sommige onderdelen blijft zelfs onduidelijk hoeveel er te veel is uitgegeven. Bijvoorbeeld bij het Kunstenplan. Is daar nu 2,3 miljoen of 16,3 miljoen te veel uitgegeven? Over dat soort bedragen en dat soort onduidelijkheden gaat het dus.
Dat wat de financiële hoofdlijn zou moeten zijn, staat vol met technische boekhoudtermen en verklarende tekst ontbreekt. Naar mijn idee kunnen we ons dat niet veroorloven. Het college heeft toegezegd binnenkort met een publieksversie van de jaarrekening te komen. Naar mijn idee zou dit niet nodig moeten zijn, want de jaarrekening zelf zou door geïnteresseerde Amsterdammers in ieder geval gewoon op hoofdlijnen te lezen moeten zijn. Maar nu 'ie dat niet is, lijkt zo'n publieksversie het meest haalbare. Ik kijk er met belangstelling naar uit.
Vandaag presenteerde het college de kadernota. Een dik boekwerk waarin staat waar het college de komende jaren op wil gaan besparen om het huishoudboekje van de gemeente op orde te maken. Voorafgaande aan de persconferentie vanmorgen informeerden de politiek leiders van PvdA, VVD en Groen Links alle woordvoerders financiën in de gemeenteraad. Zo hoort het.
Als ik kijk naar het resultaat van het college, dan ben ik vooraleerst trots op onze bestuurders. Het is een hele goede prestatie om in zo'n economisch zware tijd, waarbij zoveel bezuinigd moet worden, de Amsterdammers zo te ontzien dat hun lasten niet omhoog gaan. Het grootste deel van de besparingen komt uit slimmer werken, door centrale regie te nemen, onder het motto één stad, één opgave. Dat heeft veel weg van het plan Mokum 3.0 dat de VVD vorig jaar presenteerde en dat vind ik natuurlijk een goede zaak.
We kunnen het ons domweg niet meer veroorloven dat stad en stadsdelen enerzijds langs elkaar heen blijven werken en anderzijds veel dingen dubbel doen. Dat kan en moet slimmer. In de plannen van het college leidt dat slimmer werken tot een verminderen van 1.500 ambtenaren die voor de stad werken. Dat is een goed vooruitzicht, want het Amsterdamse gemeentebestuur werkt nu met een waanzinnig aantal ambtenaren: 19 voor iedere 1000 inwoners, terwijl dat er in Amersfoort maar 6 zijn. Voor een kleinere organisatie geldt bovendien dat 'ie wendbaarder is en sneller kan reageren op ontwikkelingen in de maatschappij.
Voor de ambtenaren zelf zal hoe dan ook goed gezorgd worden, want Amsterdam blinkt uit in een riante sociale plannen én er ligt nu eenmaal een bovengemiddelde CAO. Het college gaat eveneens proberen om een aantal zaken in die CAO te normaliseren. Ook dat vind ik een goede zaak. Waarom zouden Amsterdamse ambtenaren meer vrije dagen hebben voor hetzelfde salaris dan andere ambtenaren?
De komende dagen zal ik de kadernota lezen en me buigen over de precieze voorstellen van het college. Daarbij loop ik vast tegen zaken aan waar ik minder blij mee ben of waar ik vragen over heb. Wellicht dat dat nog leidt tot een bijstelling van het standpunt, maar op het eerste gezicht ben ik erg tevreden over de kadernota.
1 reactie
Vandaag lees ik in een ingezonden brief in het Parool " … Als de burgers van Amsterdam mogen kiezen tussen kwalitatief goed openbaar vervoer op het huidige niveau of geld aan eigenaren van prostitutiepandjes te geven, is het resultaat voorspelbaar. … Het is de taak van een goed bestuur een zodanige prioriteitenlijst op te stellen, dat de burgerij op zijn minst het resultaat kan begrijpen."
Fijn dat er mensen zijn als R.F. Sandelowsky die de moeite nemen om bovenstaande op te schrijven en te delen met de Parool lezers.
Ik ben er hartgrondig mee eens dat het de taak van het gemeentebestuur is dat dit soort lijstjes worden opgesteld en dat de burgerij op zijn minst het resultaat kan begrijpen. Ik ga daarbij graag nog twee stappen verder.
Ten eerste vind ik dat voor de burgerij volstrekt duidelijk moet zijn waar de gemeente geld aan uitgeeft en hoeveel. En ten tweede vind ik dat de burgerij op hoofdlijnen bij het jaarverslag moet kunnen lezen hoe de gemeente de voorgenomen prestaties heeft waargemaakt en tegen welke kosten.
Dat lijkt triviaal, maar deze triviale informatie is tot op heden vrijwel niet uit de financiële stukken van de gemeente Amsterdam te halen. Onlangs verscheen onze jaarrekening over 2012 en die is zelfs voor de financiële woordvoerders van de grote partijen haast onleesbaar. Ik haal er vooralsnog niet eens uit of de Amsterdammers en wij als gemeenteraad tevreden mogen zijn over de prestaties van het gemeentebestuur en wat er goed ging en wat er minder goed ging. Dat vind ik zorgwekkend. Het is de hoogste tijd dat er bij de verslaglegging orde op zaken gesteld wordt. Burgers, maar zeker ook gemeenteraadsleden, hebben daar recht op.
Een ieder die het zelf wil proberen en wil zien hoe de gemeente het afgelopen jaar gepresteerd heeft nodig ik van harte uit om de
Jaarrekening Gemeente Amsterdam 2012 (ruim 9 mb) te downloaden en mij op basis van de eerste 20 pagina's (Financiële Hoofdlijnen) te laten weten of we tevreden mogen zijn met de prestaties, wat er goed ging en wat niet.
Inzendingen mogen beperkt worden tot een half A4tje en ontvang ik het liefst per
e-mail. Natuurlijk lees ik alle reacties en reageer ik - in heldere bewoordingen.
Meer items in het archief
