Archief - augustus 2009
woensdag 26 augustus 2009
Het Parool berichtte gisteren weer over de taxichaos bij het Centraal Station. Twee dames die vroeg op de middag naar het Museumplein willen, moeten bijvoorbeeld 20 euro betalen. Toezichthouders van de gemeente ontbreken, want die beginnen pas om vier uur. De verantwoordelijk PvdA-wethouder laat via een woordvoerder weten dat nog meer controles duur zijn en dat hij ze op dit moment niet nodig vindt.
Ik begrijp die logica niet. De verhalen van mensen zijn schrijnend en het gedrag van sommige chauffeurs is ontoelaatbaar. Daar moet gewoon tegen opgetreden worden. Controleren en waar nodig sanctioneren. Een chauffeur die een korte rit weigert of domweg de meter niet aan wil zetten krijgt wat mij betreft meteen lik op stuk. De eerste keer een flinke boete en bij een herhaling wordt de vergunning ingetrokken. Op die manier wordt het kaf eenvoudig van het koren gescheiden.
En dat mag best wat geld kosten, want het levert iets op waar alle Amsterdammers en toeristen profijt van hebben. Dit in tegenstelling tot de autoloze zondag, die in september bij veel Amsterdammers en bezoekers juist problemen veroorzaakt. Eén autoloze zondag kost de gemeente bovendien ook nog eens zo'n 500.000 Euro. Voor dat geld kunnen er fulltime handhavers komen bij de taxistandplaats die ervoor zorgen dat klanten weer fatsoenlijk behandeld worden.
Het is maar net welke keuze het gemeentebestuur maakt om het geld van de Amsterdammers aan uit te geven.
Zie ook de vragen die VVD gemeenteraadslid Robert Flos eerder stelde over de problemen rondom taxi's.
discussie gesloten / (3 reacties)dinsdag 25 augustus 2009
Heel Nederland is ervan op de hoogte. Laura Dekker, een meisje van 13 jaar oud wil de wereld rondzeilen. In haar eentje notabene. Haar vader was er niet blij mee. Maar dochter wil het. Er zijn vast veel gesprekken geweest en vader zegt uiteindelijk dat, als ze het zelf weet te regelen, het van hem mag. Dat lukt, alles wordt gesponsord, zelfs de boot en ze kan weg. Ze weet wat ze doet, want ze zeilt al langer alleen op zee. En toen ... was er de overheid. De leerplichtwet. En het onverantwoord zijn van zo'n keuze.
Laat ik het meteen maar toegeven: ik ben niet objectief, ik heb een mening en die is subjectief. En ik heb zelf een droom om ooit een keer de wereld rond te zeilen.
Van mij mag Laura gaan. Sterker nog: ik zou haar graag sponsoren om haar de mogelijkheid te geven haar doom waar te maken.
Ik gruwel van onze overheid die haar dit wil belemmeren. En van onze wetgever die boetes kan opleggen van minimaal 250 euro als ze niet op school verschijnt of gevangenis straf aan haar ouders kan opleggen. We hebben wat mij betreft iets te doen met elkaar en onze wetgeving aan te passen.
Ik vind dat een ieder de vrijheid moet hebben om zijn of haar eigen keuzes in het leven te maken en de consequenties daarvan te aanvaarden.
Natuurlijk kun je discussieren over de vraag of een kind van 13 oud genoeg is om dat te kunnen. En of ze wel kan zeilen. De mensen die dat het beste weten zijn haar ouders lijkt mij. Als het echt onverantwoord was zouden die het niet toestaan.
Leerplichtwet? Laura leert onderweg veel meer dan ze op school zou doen.
Gevaarlijk? In mijn beleving is het gevaarlijker om de Overtoom over te steken waar de zebrapaden niet doorgetrokken zijn over de trambaan dan om de wereld rond te zeilen. En ja, natuurlijk zijn er risico's bij het omzeilen van de wereld. Maar we leven niet meer in de tijd van Captain Cook, toen er nog geen kaarten waren. GPS, satelliettelefoon en een laptop zorgen ervoor dat je overal op de oceaan in verbinding staat met de rest van de wereld. En de meeste tijd van zo'n tocht om de wereld gaat toch langs de kust.
Wat mij stoort is die extreme overheidsbemoeienis. Werknemers kunnen in overleg met hun werkgever een x aantal dagen verlof nemen per jaar, maar een kind niet. Veel mensen kunnen een sabbatical organiseren, of gewoon tussen twee banen in een tijd weg zijn. Waarom dan beperkingen opleggen aan een meisje van dertien als ze zo'n droom heeft, terwijl ze gewoon blijft leren onderweg.
Wat mij betreft dagen we de raad voor de kinderbescherming voor de rechter wegens het ongeoorloofd ingrijpen in de persoonlijke vrijheid van mensen.
I support Laura Dekker en een ieder die op zo'n manier zijn of haar droom wil realiseren, ook al is hij of zij dertien.
discussie gesloten / (11 reacties)maandag 24 augustus 2009
Amsterdam heeft Antwoord. Een telefoonnummer (14020) waarop de Amsterdammer de gemeente kan bereiken. De praktijk is een andere.
In 2008 belde ik het nummer om door te geven dat het verkeerslicht voor fietsers op de stadshouderskade voor Marriott hotel al twee weken niet reageerde op het knopje. De mevrouw die ik sprak wilde me een telefoonnummer geven en ik moest nog maar een keer bellen.
Ik legde uit dat dat niet ging op de bakfiets met twee kinderen erin. Wel kon ik haar precies de naam van de persoon, afdeling en dienst noemen aan wie ze het door kon geven. Maar dat ging echt niet, ik moest zelf bellen. Toen ik mijn verbazing daarover uitte kreeg ik een grote mond en werd de hoorn eropgegooid.
Dit incident heb ik destijds gemeld tijdens een overleg van de stuurgroep dienstverlening waar ik destijds deel van uitmaakte als voorbeeld van de kwaliteit van de geboden dienstverlening. In die bleken veel Amsterdammers ontevreden over de kwaliteit van Antwoord. Terecht naar mijn idee. Zeker als je bedenkt dat zo'n telefoontje de gemeente al snel drie euro kost.
Vandaag belde ik opnieuw, omdat de aanvraagtikker tegenover de Perry Sport het niet deed, net als vorige week. Het resultaat was dat ik werd doorverbonden met een landelijke instantie aan wie ik moest uitleggen dat de hoek van de Stadhouderskade en de Overtoom in Amsterdam is. Vervolgens wilde mevrouw het gaan opzoeken in het systeem, mij laten wachten, m'n naam en zelfs mijn telefoonnummer. Volstrekt irrelevante informatie voor het maken van zo'n aanvraagtikker. Mevrouw had echter ook maar haar instructies. Ik heb haar nogmaals de locatie doorgegeven, haar veel succes gewenst met het opzoeken in haar systeem en er verder geen belminuten meer aan besteed.
Ik vind het treurig dat ondanks alle goede bedoeling en hoge kosten tenspijt het onmogelijk is om zo'n eenvoudige melding die levensgevaarlijke situaties kan voorkomen gewoon zonder gedoe via 14020 door te geven. Dat had ruim drie jaar na invoering van dit nummer veel beter gekund.
Het lijkt erop dat de betrokkenen tot op de dag vandaag nog steeds bezig zijn met discussies over welk onderdeel van de gemeente de rekening van het telefoonnummer betaald in plaats van kritisch te kijken naar de kwaliteit van de antwoorden. Dit kan veel beter.
Ik ben benieuwd naar uw ervaringen met het gemeentelijke nummer. Ook als die positief zijn, dan lees ik ze graag.
discussie geslotendonderdag 13 augustus 2009
Ik heb me kandidaat gesteld voor de Amsterdamse Gemeenteraad. Graag wil ik me daar inzetten om vanuit de liberale gedachte de stad te verbeteren. Actief meedoen aan de discussie over de toekomst van de stad. Wat mag er niet en vooral wel in Amsterdam, waar wordt jaarlijks 5 miljard euro aan gespendeerd en hoeveel ruimte krijgen ondernemers en bewoners om zelf initiatieven te ontplooien. Gisteren is de conceptlijst gepresenteerd voor de verkiezingen in maart volgend jaar en ik sta op de achtste plek.
De politiek verslaggever van Het Parool belde en vroeg of ik daar tevreden mee was. Het antwoord daarop is volmondig ja. Ik heb bij de gesprekken met de kandidaatstellingscommissie aangegeven graag een plekje bij de eerste tien te willen hebben, maar dat ik niet hoger hoefde dan plek acht. En nu ik op plek acht sta, ben ik dus blij. Of het uiteindelijk ook plek acht wordt, dat is aan de VVD-leden, maar wat mij betreft is het goed zo. Terug naar de Amsterdamse politiek dus en me weer inzetten voor een beter Amsterdam. Ik kijk er naar uit.
Dat ik geen hogere plek ambieer, heeft te maken met mijn privé situatie. In januari van dit jaar zijn mijn vrouw en ik uit elkaar gegaan en ondertussen zijn we formeel gescheiden. Dat maakte het afgelopen half jaar hectisch. Ondertussen is het privé redelijk op orde. Afspraken over de zorgtaken, de alimentatie en de opvoeding liggen vast in een ouderschapsplan en het echtscheidingsconvenant. Ik zie de kinderen regelmatig en het nummer De helft van mij van Bastiaan Ragas raakt me minder dan voorheen.
Sinds deze maand woon ik in een appartement in de Eerste Helmersstraat. Weer dicht bij mijn kinderen en terug in de buurt waar ik tien jaar met veel plezier heb gewoond. Een buurt waar ik me prettig voel en waar ik me zeven jaar voor ingezet heb om die beter te maken. Het is fijn om er weer terug te zijn. Het afgelopen half jaar zat ik in Oost, tussen het Oosterpark en de Amstel. Prima, maar toch anders dan Oud-West.
Nu het privé weer loopt ga ik aan de slag met ander werk. Ik heb al met diverse mensen en bedrijven gesproken over mogelijkheden, zowel binnen als buiten de politiek. Mooi vond ik dat ik gepolst werd om eventueel een jaar voor de VVD in Utrecht als wethouder aan de slag te gaan. Uiteindelijk werd dat het niet, omdat er uitstekende kandidaten binnen de Utrechtste VVD waren. Natuurlijk had me dat hartstikke leuk en leerzaam geleken. Na Amsterdam is Utrecht wat mij betreft de leukste stad van het land, maar mijn hart ligt wel hier.
Liever ga ik na zeven jaar full time politiek iets daar buiten doen en combineer ik dat met het gemeenteraadslid zijn. Dat is goed mogelijk. Gemeenteraadslid is immers een parttime functie en me fulltime voor het openbaar bestuur inzetten dat kan daarna wel weer. Wat het precies wordt, dat weet ik nog niet. Er zijn veel dingen die me aanspreken, ik heb een degelijke opleiding aan de Universiteit Twente afgerond en de nodige werkervaring.
Het allerliefst zou ik overigens de wereld rondzeilen en ik heb gespeeld met die gedachte. Het is een lang gekoesterde droom van me om dat te doen, maar het is er nu het moment niet voor. Ik had gehoopt om dat aan het eind van mijn bestuursperiode met vrouw en kinderen te doen. Huis verhuren en van de opbrengsten en ons spaargeld zouden we kunnen zeilen, zonder wachtgeld te krijgen. Maar nu we uit elkaar zijn is er sprake van een andere situatie en zit die wereldreis er voorlopig niet in. Wel hoop ik de komende periode weer wat meer te zeilen dan toen ik nog in Oud-West werkte en ook vrijwel iedere avond en weekend met mijn werk bezig was.
De stadsdeelpolitiek mis ik niet. Ik heb de afgelopen periode een aantal keer als bezoeker op de tribune zitten kijken, bij de stadsdeelraad en bij de gemeenteraad omdat de stad me aan het hart gaat en omdat het openbaar debat me boeit. Maar iedere keer verbaasde ik me erover hoe met name de linkse partijen eindeloos lang discussiëren over wat in mijn ogen kleine punten zijn, terwijl belangrijke zaken blijven liggen. Dat ik daar even geen onderdeel van uitmaak, dat vind ik prima.
En ja, natuurlijk word ik niet blij als ik zie hoe de linkse politici proberen om de successen die de VVD in Oud-West boekte terug te draaien. Gezinnen die graag een grotere woning willen via samenvoegen moeten voortaan weer diep in de buidel tasten om dat mogelijk te maken en als het tegenzit dan mag het straks helemaal niet meer. Parkeerplaatsen worden te pas en te onpas van straat gehaald terwijl er tegelijkertijd meer parkeervergunningen worden uitgegeven dan de buurt aan kan. Terug naar hoe het was in 2002, waarbij mensen met een parkeervergunning na een half uur zoeken naar een plekje hun auto uiteindelijk maar op de stoep zetten of dubbel parkeren.
En het lijkt erop dat op slinkse wijze geprobeerd wordt om de garage onder het Cremerplein vooral niet te bouwen, terwijl de aanbesteding hiervoor al gestart is. In de krant lees ik dat het vijf miljoen duurder zou worden dan gepland, maar dat de garage groter wordt en later gebouwd (prijs index) en dat er extra geld gereserveerd wordt voor een nieuw speeltuingebouw blijft onderbelicht. Bovendien is het allemaal strikt geheim waarom het extra geld zou kosten, terwijl dat naar mijn idee prima in openbaarheid besproken kan worden. Van zoiets word ik natuurlijk niet blij. Zeker niet omdat de parkeerinkomsten door de fikse tariefsverhoging flink gestegen zijn en er geld voldoende is om iedere twee jaar een parkeergarage in Oud-West te realiseren.
Anderzijds is er ook opluchting. Onder druk van de VVD en andere partijen in de gemeenteraad hebben de lokale fracties van PvdA en Groen Links uiteindelijk toch ingestemd met een beperkte zondagsopenstelling op de Overtoom. Eind vorig jaar was voor beide partijen ieder compromis onbespreekbaar en moesten van hen de winkels die al jaren op zondag open zijn zelfs dicht. Voor mij was dat de reden om af te treden. Je kunt een liberaal niet vragen om op die manier het ondernemersschap tegen te werken. Nu sinds juli de ondernemers op de Overtoom toch open mogen, doet me dat goed. Ik ben blij voor die ondernemers en voor al die Amsterdammers en toeristen die er gebruik van maken. Het draaikontengedrag van de linkse partijen in dit dossier vind ik wel onbegrijpelijk. Politieke spelletjes over de rug van ondernemers. Daar hou ik niet van.
Opluchting ook omdat uiteindelijk besloten is om niet voor tientallen miljoenen Euro's een stadsdeelkantoor neer te zetten. Al die jaren dat ik in het stadsdeelbestuur zat heb ik tegen de meerderheid in gepleit om eerst in te zetten op fusies van de stadsdelen en pas dan te investeren in andere huisvesting. Fijn dat dat nu uiteindelijk gebeurt. Wat ik triest vind, is dat er de afgelopen jaren tonnen uitgegeven zijn aan voorbereidingskosten aan dat gedroomde nieuwe stadsdeelkantoor, maar dat de linkse partijen nu angstvallig geheim houden hoeveel geld dit de belastingbetaler gekost heeft. Wat mij betreft gaat het stadsdeelbestuur alsnog met de billen bloot en wordt openbaar gemaakt hoeveel geld er over de balk gegooid is. En ja, ik besef me dat hoewel ik altijd tegen heb gepleit, ik er formeel mede voor verantwoordelijk ben.
Al die dingen zijn uiteindelijk niet meer aan mij. En ik kan het ook prima los laten en me er stil over houden, zoals ik stil was op dit weblog. Vrolijk word ik er niet van, net zoals veel mensen in deze buurt waar ik nog regelmatig contact mee heb. Ik ben begonnen aan het schrijven van een verhaal, dat een boek moet worden. Een boek voor Amsterdammers die willen weten hoe dat nu werkt in zo'n stadsdeelbestuur met politiek op de vierkante centimeter. Over hoe het is om als jonge liberaal in een links bolwerk te werken. Of het lukt om er een echt boek van te maken blijft de vraag tot het eenmaal zover is. De komende maanden werk ik er verder aan.
En ik ga me richten op de campagne voor de VVD, om straks wellicht vanuit de gemeenteraad een bijdrage te leveren aan een beter Amsterdam. Om Amsterdam weer die stad te laten zijn waar het bruist, waar het prettig wonen en werken is, waar je veilig over straat kunt lopen ook als je afwijkt van de middenmoot, een stad waar ondernemers en toeristen welkom zijn en waar de overheid kansen en ruimte biedt in plaats van steeds maar weer nieuwe beperkende regeltjes op te leggen, die leiden tot extra bureaucratie, hogere kosten en flinke ergernissen bij veel Amsterdammers.
Via deze site zal ik daarover berichten. Minder frequent dan toen ik stadsdeelbestuurder was, maar met hetzelfde enthousiasme als toen en kritisch als altijd. Uw reacties op de items stel ik natuurlijk op prijs.
discussie gesloten / (49 reacties)
Terug naar het overzicht?
